Mc'sorn Kui

ใกล้วันพ่อเข้ามาททุกทีแล้วอ่ะนะ ไม่มีอะไรจะลง...เหอะๆๆ วันนี้ถือโอกาสหวนระทึกถึงเรื่องราวเก่าๆ บ้างดีกว่า เรื่องนี้เคยลงแล้วเมื่อปี 48 ก็นานโขอยู่เหมือนกัน เอากลับมาสุราอีกซักครั้งก็คิดว่าน่าจะดี....วันนี้มีแฉ เหอะๆๆๆ อ่านให้จบนะคับ

เอาเป็นว่าเริ่มจากนิสัยพ่อเราก่อนดีกว่า...เหอะๆๆ ปกติพ่อท่านจะเป็นคนสนุกสนานมาก ชอบร้องเพลงเก่าๆ สมัยรุ่นพ่อให้ลูกๆ ฟัง แล้วเวลาท่านคิดอะไรแล้วก็จะทำเอาจริงๆ อืมม...ก็เพราะการคิดจริงทำจริงของพ่อเนี่ยแหละ มันก็เลยกลายเป็นจุดเริ่มของการสร้างวีรกรรมแสบๆ กับลูกๆ อย่างเรา

แล้วก็...มีอยู่ครั้งนึงที่แทบจะลืมไม่ลงเลย...เหอะๆๆ

เรื่องมีอยู่ว่า...ตอนนั้นเราอายุประมาณ 5-6 ขวบ จำไม่ได้ว่าตัวเองทำอะไรผิด จำได้แค่ว่าโดนพ่อตีจนร้องไห้ ไอ้เราก็ร้องไห้แหกปากกว้างไปหน่อย ก็อย่างว่าอ่ะนะ...คงจะเข้าทางคนคิดจริงทำจริงอย่างพ่อ อีกอย่างท่านคงจะหมั่นไส้ด้วยมั๊ง...ท่านก็เลยวิ่งเข้าครัวหายไปพักหนึ่ง กลับออกมาพร้อมกระปุกอะไรม่ายรู้...ตอนนั้นยังไม่แน่ใจ คิดไม่ทันไร...พ่อเล่นเทมันออกมาประมาณกำมือหนึ่ง เอาแล้ว!!...เริ่มจะสร้างวีรกรรมล้ำลึก เชื่อมั๊ย...พ่อเล่นเอามายัดปากเราอ่ะ ไอ้เราก็ไม่รู้ว่าพ่อเอาอะไรมายัดปากลูกตัวเอง...เอาซะเต็มปาก ซักพักก็ถึงบางอ้อ...คราวนี้รู้เลยว่าไอ้กระปุกที่เอาออกมาจากครัวมันเป็นอะไร โหยย...จะให้เป็นอะไรได้ล่ะ “เกลือ” ซัดๆ แล้ว...ไอ้เกลือยุคแรกๆ มันก็เป็นก้อนหยาบๆ อ่ะ จะหาสารไอโอดีนก็ไม่มีซักแอะ ลองคิดดูดิ๊..เด็ก 5- 6 ขวบ ร้องแหกปากยั่วซะขนาดนั้นเป็นใครก็ทนไม่ได้ แทนที่จะยั้งมือ...ไม่เลยครับท่าน ไอ้ปากเราก็ยิ่งเล็กๆ ด้วยอ่ะ ทำไปได้ ยัดเข้าไปได้ยังไง เต็มปากเลยยย...เนี่ยยังดีนะที่เอาเกลือยัดปาก ถ้าเอาขี้เถ้ายัดปากวันนั้นคงไม่ต้องได้ผุดได้เกิดกันเลย

เรื่องวีรกรรมผ่านไป ทั้งแสบทั้งคัน...เค็มอีกต่างหาก แฮะๆๆ 5 ธันวาปีนี้ไม่ได้กลับไปบ้านเลยเรา พี่ชายเองก็คงไม่ได้กลับเหมือนกัน ว๊าา...เหลือแต่น้องสาวคนเดียวที่มีโอกาสอยู่ใกล้พ่อ คงฝากทุกสิ่งทุกอย่างไปพร้อมๆ กับน้องสาวสุดที่รัก หวังว่าน้องคงทำให้พ่อมีความสุขได้ดีไม่น้อยกว่าพี่ๆ

พ่อครับ...วันนี้ผมถือโอกาสเป็นตัวแทนลูกๆ (ที่ดี) นะครับพ่อ พี่นาย, ผม, น้องหนม อยากจะบอกพ่อว่า...ตลอดเวลาที่ผ่านมา บางครั้งในสายตาลูกๆ จะเข้าใจว่าพ่อเป็นจอมสร้างวีรกรรมสุดแสบ แต่ลูกๆ ทุกคนก็ภูมิใจนะ และขอขอบพระคุณที่พ่อทำให้พวกเรามีวันนี้ ตอนนี้พ่อเชื่อมั๊ย? เราไม่ทะเลาะกันแล้วนะครับ แล้วผมเองก็เข้ม...แข็ง...กว่าเมื่อก่อนด้วย พ่อคงคิดไม่ถึงว่าเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่พ่อเคยเอาเกลือยัดปาก (ได้ลงคอ) จะเข้มแข็งได้ขนาดนี้...เหอะๆๆ พ่อครับ...เมื่อก่อนผมกับพี่นาย แค่เดินสวนกันยังไม่คิดจะทักทายกันเลย มาวันนี้พี่นายเค้าคุยกับผมแล้วนะ ส่วนน้องหนม...พ่อไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องเรียนนะ ถ้ามีอะไรผิดปกติ ผมจะจัดการเอง...พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ

ปีนี้พ่อก็อายุ 56 แล้ว...ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ฟังเพลงที่พ่อเคยร้องให้ฟังเลย ส่วนแบดมินตันพ่อคงเล่นไม่ค่อยจะไหวแล้ว ผมยังจำวันที่เราเล่นวันนั้นได้ดีนะ...สนามหญ้าข้างบ้าน พ่อกำลังเล่นกับน้อง แล้วผมก็นั่งบนเก้าอี้นับแต้มอยู่ ไม่ว่าพ่อจะเล่นซักกี่รอบ ฝีมือพ่อก็ยังไม่ได้เรื่องเหมือนเดิม...มีแต่แพ้กับแพ้ ถึงทุกวันนี้ผมก็ยังสงสัยว่า...พ่อแกล้งแพ้หรือเปล่า? คงไม่ได้ออมมือแน่นะครับ? ยังไงก็แล้วแต่...ถึงพ่อจะแพ้ด้วยความที่ฝีมือไม่ได้เรื่องหรือจะด้วยความจำเป็นก็ตาม พ่อก็คือพ่อ...พ่อจะเป็นฮีโร่ของลูกๆ และของแม่ตลอดไป ไม่ว่าจะยังไง...ในความรู้สึกของทุกๆ คนพ่อได้ชนะใจทุกคนแล้ว ผมจะทำทุกอย่างให้พ่อมีความสุข ทนอีกนิดนะครับพ่อ...อีกไม่นานผมจะกลับบ้านไปหาพ่อแล้ว พ่อต้องดูแลสุขภาพตัวเองให้ดี ฝากดูแลแม่อีกซักพักนะครับ...อย่าลืมรอลูกคนนี้กลับบ้านนะ

ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยกอดพ่อ...ไม่เคยบอกรักพ่อ เนื่องในวันพ่อปีนี้ผมคงไม่มีคำไหนๆ อีกแล้วที่พิเศษไปมากกว่านี้ อยากจะบอกพ่อว่า “พ่อครับ...อย่าเอาเกลือยัดปากผมอีกนะ อืมม...ผมรักพ่อมากครับ”

          สุดท้ายนี้...อยากบอกพ่ออีกอย่างว่า ผมคงเป็นแค่ผู้น้อย อาบน้ำร้อนมาทีหลัง คงมิบังอาจอวยพรให้พ่อได้เต็มปากมากนัก...เพียงแต่ว่าผมอยากจะขอให้ทุกความปรารถนาดีที่พ่อมีให้ลูกๆ ตั้งแต่แรกเริ่มมีชีวิต ขอความปรารถนาดีนั้นๆ จงกลับอภิบาลปกป้องคุ้มครองพ่อ (แม่) ขอให้พ่อ (แม่) มีความสุข สุขภาพพลานามัยแข็งแรงสมบูรณ์ ขอให้พ่อ (แม่) เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรของลูกๆ ตลอดชั่วกาลนาน...ลูกๆ ทุกคนรัก คิดถึงพ่อ (แม่) มากครับ